Een hele week lang zetten we de genomineerden van De Bronzen Uil in de kijker. Vandaag kom je te weten hoe de boeken van onze debutanten tot stand zijn gekomen. Supporter morgen voor je favoriete debutant. Kom naar Het Betere Boek.

Hannelore Bedert

Ik wilde al heel lang een verhaal schrijven over een moeder, maar merkte gaandeweg dat ik het vooral wilde hebben over wat het met een mens zou doen als die moederfiguur ontbreekt. Ik heb zelf een heel warme band met mijn moeder en sinds ik zelf mama ben, is mijn respect voor haar alleen maar groter geworden. Dus het intrigeerde mij om na te denken over wat het had betekend om op te groeien zonder zo’n persoon dichtbij. Het idee bleef heel lang sluimeren, maar ik dacht nooit dat ik ooit de tijd en energie zou vinden om een volledig boek te schrijven. Tot ik die tijd wél nam en voelde hoe gelukkig er van het schrijven werd.

Annemarie Haverkamp

Op een avond schreef ik een kort verhaal over een vader en een zoon. Het kwam uit het niets. Heel lang heb ik het laten liggen. Ik wilde na mijn non-fictiewerk graag overstappen op fictie en zocht naar een geschikt onderwerp voor een roman. Tot ik begreep dat mijn eigen korte verhaal de basis moest zijn. De achtste dag was geboren.

Mariken Heitman

Mijn boek komt voort uit een wat propperig kort verhaal. Hier zat een roman in, suggereerde mijn redacteur. Dit leek mij nauwelijks haalbaar, ik had nog nooit een roman geschreven, hoe deed je dat en hoe kon hij dat trouwens zo kalm voorstellen, maar het latente verlangen was aangewakkerd en is nooit meer geluwd. Ik raakte steeds meer in de ban van het verhaal in dit verhaal en na veel geploeter, wat heftige emoties en een wonderlijk groteske eerste versie, lukte het me uiteindelijk om het werkelijke verhaal boven water te krijgen!

Julien Ignacio

Kus is begonnen vanuit een gevoel van falen. Falen als vader is falen als mens, zegt de hoofdpersoon Percy Mansur tegen zijn zoontje Nanne. 

Ik ben een kind van gescheiden ouders. Ik had me heilig voorgenomen het anders te doen. Wel bij elkaar te blijven. Maar een paar jaar geleden vond ik mezelf terug als alleenstaande vader van twee piepjonge kinderen.

 

Tim Kamps

Door mezelf deadlines te stellen die niet bestonden. Zo van: als je dan en dan niet dat derde hoofdstuk af hebt, ben je een dikke vette loser.

Femke Vindevogel

Ik ben vertrokken uit één beeld, van daaruit heb ik de hele roman opgebouwd. Op die manier gaat schrijven traag, maar ik ben een associatieve denker, schema’s werken niet voor mij. Ik heb de roman niet één of twee keer herschreven, maar minstens tien keer. Op het einde werkte ik tot ’s nachts door, elke zin hardop lezend, tot bij de laatste drukproef correcties doorgeven tot in het oneindige, bijna ziekelijk perfectionistisch.