Een hele week lang zetten we de genomineerden van De Bronzen Uil in de kijker. Vandaag doen we dat met de vraag: waarom schrijf je? Hannelore Bedert, Annemarie Haverkamp, Mariken Heitman, Julien Ignacio, Tim Kamps en Femke Vindevogel hebben er elk hun eigen reden voor. Stemmen voor De Bronzen Uil Publieksprijs kan nog tot en met donderdag 10 oktober 2019.

Hannelore Bedert

Hoe melig het ook mag klinken: ik schrijf omdat ik er simpelweg gelukkig van word. Het is een lange zoektocht geweest, met veel schrijven in mijn jeugd en daarna denken dat ik het geduld niet zou hebben voor het schrijven van een boek. Ik rolde in de muziekwereld en schreef voornamelijk songteksten, maar voelde dat er iets ontbrak. Toen ik eindelijk rust nam en aan mijn schrijftafel ging zitten, benoemde mijn (recent overleden) man, Stijn, het heel treffend: “Ik heb je nog nooit zo gelukkig gezien.” Dat zegt genoeg.

Foto: Selina De Maeyer

Annemarie Haverkamp

Schrijven is het liefste wat ik doe. Voor mij is het een manier om de wereld om me heen te ordenen. Ik betrap mezelf erop dat ik zelfs denk in geschreven taal, in nauwkeurig geformuleerde zinnen. Als ik gedachten kan vangen in een tekst, krijg ik er grip op.

Foto: Jan Willem Kaldenbach

Mariken Heitman

Omdat het lekker is. Omdat ik met taal mijzelf en mijn wereld transformeer. Omdat ik mijzelf deze vraag natuurlijk elke dag stel en niet voorzie dat ik ooit het sluitende antwoord vind en omdat die eindeloosheid ruimte geeft.

Foto: Jelmer de Haas

Julien Ignacio

Omdat ik moet: schrijven is voor mij een noodzaak waar ik mijn leven op heb afgestemd. Omdat taal voor mij de sleutel is naar een dieper begrip van de werkelijkheid. Omdat ik hou van de klank en kleur en melodie van de taal. Omdat verhalen een verbindende functie hebben: verhalen schrijven en lezen zijn oefeningen in empathie. Omdat poëzie en verhalen oeroude pogingen zijn van de spelende, denkende mens om antwoord te geven op de vraag: wie ben ik? waarom ben ik? hoe te leven?

Tim Kamps

Omdat ik dingen vanuit het niets maken leuk vind.

Femke Vindevogel

Uit noodzaak, het is ondenkbaar om het niet te doen. Als ik een paar dagen niet schrijf, word ik kregelig. ‘We zijn hier op aarde om rond te lummelen en laat niemand je iets anders wijsmaken,’ schreef Vonnegut, maar door te schrijven heb ik het gevoel dat mijn bestaan iets minder nutteloos is. Boeken kunnen je blik op de wereld veranderen, er kan begrip ontstaan. Het zijn stille wapens die ideaal zijn voor een introvert als mij.

Foto: Annaleen Louwes