Een hele week lang zetten we de genomineerden van De Bronzen Uil in de kijker. Vandaag kom je te weten wat de favoriete woorden zijn van deze debutanten. Stemmen voor De Bronzen Uil Publieksprijs kan nog tot en met donderdag 10 oktober 2019.

Hannelore Bedert

“Schoon”. Ik gebruik het heel vaak, ook al is het dan vooral in grammaticaal verkeerde vorm. Geen “schoon” in de zin van “proper” dus. De correcte benaming van iets dat er goed uitziet of klinkt of voelt, is uiteraard eerder “mooi”, maar ik vind “schoon” zoveel euh… schoner klinker. Alsof je bij “dat is zo schoon” veel meer merkt hoe ver die schoonheid reikt. Als iemand over een ander zegt: “dat is zo’n schone mens”, dan weet ik meteen dat dat veel meer omvat dan oppervlakkige dingen als uiterlijk of kennis of kunde. Dan is dat simpelweg een schone, warme mens. Dat zorgde uiteraard voor menig discussie met mijn Nederlandse redacteur…

Annemarie Haverkamp

Mistroostig. Ik houd van woorden waar je verder niets aan toe hoeft te voegen. Als je schrijft dat iemand mistroostig uit het raam kijkt, heeft de lezer daar direct een beeld en gevoel bij.

Mariken Heitman

Op dit moment: ‘snorfiets’. In augustus woonde ik als schrijfresident tijdelijk in Amsterdam en daar struikel je over de bordjes die snorfietsen vertellen waar ze wel, of juist niet mogen snorren, heel complex. Toch werd ik bij ieder bord blij. Het is zo’n zacht woord, haast uit een andere tijd. Heel tegenstrijdig, want die snorfietsen zorgen dus eigenlijk voor veel overlast. Ik heb er trouwens niet een gezien in die maand.

Julien Ignacio

Vroeger zei ik ‘keistom’ of ‘beregaaf’ wanneer ik iets of iemand belachelijk vond. Nu zeggen mijn kinderen dat ze rapper Sjors ‘kaulo skeer’ vinden en Messi ‘lauw’. Als ze aan het fortnighten zijn,  kanaliseren ze hun overwinningsroes met de woorden: ‘We hebben vier kills, pappie. We gaan dik.’

Ik hou van taal als een levend organisme, als iets dat voortdurend groeit, verandert, evolueert. Taal als spons en prisma van de realiteit. Tegelijkertijd is taal ijl en vluchtig als een kathedraal van muzieknoten, een verzameling abstracte, naar zichzelf verwijzende klanksymbolen. Neem het woord ‘kus’: de vorm en volgorde van de letters, de uitspraak van de klinker en medeklinkers, ze zeggen niets over de fysieke, zinnelijke realiteit ervan. Verhalen duiken in deze kloof tussen taal en werkelijkheid. Slaan tijdelijke bruggen ertussen. De beste verhalen, de mooiste woorden, zijn sprongen in het diepe.

Tim Kamps

Goor. Omdat het als bijvoeglijk naamwoord bijna altijd grappig klinkt. Gore hel bijvoorbeeld.

Femke Vindevogel

Een favoriet woord kiezen is als een favoriete muzieknoot kiezen. Beiden krijgen pas echt betekenis als ze in verhouding staan tot anderen. Ik houd van de underdogs, de kleintjes, de woorden die de rest aaneenbreien. De. Het. Een. Zonder lidwoorden bestaat taal niet.